Als we aan martial arts denken, denken we meestal aan China of Japan. Het is echter nog niet zo lang geleden dat men ontdekte dat de martial arts zijn wortels in India heeft. Maar waar, en in welk deel van India precies, is nog steeds voor de meesten een mysterie.

Martial arts bestaan op het Indiase continent al duizenden jaren. De Indiase vechtstijlen zijn zeer divers, ze verschillen per regio en hebben vaak verschillende ontstaansgronden. In Zuid-India werden een aantal Dravidische martial arts ontwikkeld door Tamils in de Indiase deelstaten Tamil Nadu (“het land van de Tamils”), Kerala en Andhra Pradesh. In de 6e eeuw verspreidde deze Tamil martial arts zich van Zuid-India naar China door de boeddhistische monnik Bodhidarma, hij was een Tamil prins van Perzische origine van het Pallava koninkrijk uit Kanchipuram (in Tamil Nadu). Vanuit China verspreidde de martial arts zich naar Korea en Japan.

Bodhidharma

Bodhidharma (Tamil) (Chinees: Ta Mo, Japans: Daruma), Indiase martial artist en stichter van het zenboeddhisme, was het derde kind van Pallava koning Simhavarman II (436-460) en tijdgenoot van de koningen Skandavarman IV (460-480) en Nandivarman I (480-510). De Pallava’s regeerde van de 4e tot de 9e eeuw grote delen van Zuid-India; het noordelijk deel van de deelstaat Tamil Nadu “het land van de Tamils” en de deelstaat Andhra Pradesh, het koninkrijk had als hoofdstad Kanchipuram. De Pallava’s waren oorspronkelijk van Parthaanse origine, en probeerde na hun emigratie vanuit Parthië (Perzië/Iran) zich eerst te vestigen in Noord-India, maar daalden later zuidwaarts af tot ze Kanchipuram bereikte. Bodhidharma werd geboren in de hoofdstad Kanchipuram in een periode van politieke onrust. Invallen van de Alchon Hunnen (een Turks-Mongoolse nomadenstam die een gebied bewoonde dat zich uitstrekte van Oost-Turkije tot Afghanistan, met als hoofdstad Bamiyan) maakte in 470 een eind aan het Gupta-rijk (320-544), Indiaas’ klassieke periode, een tijd van vrede, filosofische openheid en artistieke- en wetenschappelijke hoogbloei.

Hindu art: Krishna Killing the Horse Demon Keshi, Gupta period (ca. 321–500), 5th century, India (Uttar Pradesh).

Na de ineenstorting van het Gupta rijk was India niet langer een eenheid en verbrokkelde in verschillende rijken uiteen. Terwijl het noorden in de loop van de eeuwen de invloed van de Indo-Ariaanse/Indo-Europese cultuur onderging, bleven de zuidelijke deelstaten onafhankelijk en werd de geschiedenis in het zuiden beheerst door een strijd om de macht tussen een aantal Dravidische dynastieën; de Pallava’s (die in de 4e eeuw de eerste Dravidische dynastie in India zouden stichten), de Chola’s en de Pandya. Etnologisch waren de bewoners van het zuiden een apart volk; geen Indo-Arianen, maar afstammelingen van de Dravidiërs, die al sinds prehistorische tijden dit deel van de wereld bewoonden. Hun taal, het Tamil had geen enkele relatie met de noordelijke talen. De politieke, economische en religieuze constellatie was anders dan die van het noorden en de geschiedenis van Tamil Nadu, had doorgaans een geheel eigen verloop, onafhankelijk van het Indo-Ariaanse India. Deze situatie duurde tot aan eind 14e eeuw.

De Zuid-Indiase krijgskunsten van de hindoeïstische Tamil beschaving.

Zoals vele andere aspecten van de Indiase cultuur kan ook de Indiase martial arts globaal gescheiden worden in noordelijke- en zuidelijke stijlen, min of meer corresponderend met de etno-linguïstische groeperingen van Indo-Arianen versus Dravidisch sprekende bevolkingsgroepen. De Dravidische martial arts verwijzen naar de Zuid-Aziatische vechtstijlen gepraktiseerd door de Dravidische-/Tamilbevolkingsgroepen in Zuid-India. In dit gebied zijn de oudst gevonden vormen van de vroege martial arts o.a. de vormen:

• varma kalai “de kunst van de vitale punten” uit Tamil Nadu (in de deelstaat Kerala bekend onder de naam “marma adi”).
• kuttu varisai (“empty hand combat”) vergelijkbaar met kung fu en karate eveneens uit Tamil Nadu.
• malyutham is een traditionele vorm van worstelen, sterk lijkend op het Griekse pankration worstelen –een combinatie van worstelen en boksen- bereikte zijn hoogtepunt tijdens de Pallava periode.
• silambam is een oude vorm van stok- en wapenvechten, waarvan bronnen (Tamil literatuur in de Sangam periode) de oorsprong dateren uit de 2e eeuw. Het is de gewapende variant van kuttu varisai.
• adithada adi betekent raken en thada betekent blokkeren. Lijkt op muay thai (“thaiboksen”). Gepraktiseerd met blote handen, gebruikmakend van vuisten, voeten, knieën.

Kalaripayat “way of the arena” uit Kerala, een buurstaat van Tamil Nadu is in de 13e eeuw ontwikkeld.

Boeddhistische bronnen

Vroege referenties naar vechtkunsten zijn gevonden in Indiase boeddhistische teksten, zoals de Lotus Soetra (ca. 1e eeuw) waarin o.a. gesproken wordt over boksen. Het categoriseert vechttechnieken zoals gewrichtsklemmen, vuisttechnieken, grepen en worpen. De Lotus Soetra refereert ook naar een martial art met dansachtige bewegingen Nara genoemd. Een andere boeddhistische Indiase soetra genaamd Hongyo-kyo beschrijft een gevecht/wedstrijd tussen Gautama, Boeddha’s halfbroer prins Nanda en zijn neef Devadatta. Andere bronnen zeggen dat Siddhartha Gautama een kampioen in zwaardvechten, worstelen en boogschutten was voor hij de Boeddha werd.

Drukpunten

De Sushruta Samhita is de naam van een van de drie teksten over ayurvedische geneeskunst opgetekend in het Sanskriet in de 3e of 4e eeuw en is vooral bekend vanwege de uitgebreide beschrijving van chirurgische ingrepen. Het identificeert ook 107 vitale punten op het menselijk lichaam, waarvan er 64 werden aangeduid als dodelijk indien geraakt met een vuist of stok. Sushruta’s tekst die de basis vormde van de ayurvedische geneeskunst werd onderwezen naast de martial arts om de gezondheid van de strijders te verbeteren. Zenuwpunten die meestal dicht onder het oppervlak van de huid liggen zijn gevoelig voor massage dat een genezend effect kan hebben, maar indien hard geraakt kan het tegenovergestelde effect worden bereikt.

“Empty hand combat” en “hitting the vital spots”

Bodhidharma bestudeerde de vechtkunsten varma kalai en kuttu varisai. Kuttu varisai betekent “empty hand combat” in het Tamils, en is voor het eerst gedocumenteerd in de Sangam literatuur in de 2e–1e eeuwen voor Chr. (Deze vroege, niet verloren gegane Tamil literatuur is geschreven in de Sangam periode dat zich ruwweg uitstrekt van 300 v.Chr tot 300 n.Chr). Het wordt ook wel kai silambam genoemd dat hand silambam betekent. In Tamil betekent silambam bamboestok wat het voornaamste wapen is in deze stijl van stokvechten. Silambam is de gewapende variant van kuttu varisai. Kuttu varisai is bedoeld voor het verbeteren van het voetenwerk en het atletisch vermogen door gymnastiek, stretching, yoga en ademhalingsoefeningen. Meer gevorderde studenten worden onderwezen in de kunst van de vitale punten. Het uiteindelijke doel van de training is je o.a. te kunnen verdedigen tegen meerdere gewapende tegenstanders. Technieken worden altijd op een vloeiende en flexibele manier uitgevoerd. Veel bewegingen zijn net als vele andere Aziatische vechtkunsten zoals o.a. in kung fu en pencak silat etc. gebaseerd op dierenfiguren (tijger, olifant, slang, adelaar, aap etc.). Varma kalai betekent “de kunst van de vitale punten” en draait grotendeels om de kennis van de vitale punten.

Bodhidharma ging naar China om het boeddhisme te verspreiden. Hij verbleef in het Shaolin klooster om les te geven, waar hij ook de monniken onderwees in zijn uit Zuid- India meegenomen “empty hand combat” vechtkunst. Bodhidharma’s martiale oefeningen waren gebaseerd op zijn vroege ervaringen met de Dravidiaanse – Tamil martial arts uit Zuid-India. Zijn martial art onderging in China in de loop van de eeuwen vele veranderingen en werd later bekend onder de naam Shaolin kempo, Shaolin boxing/vuistvechten en later kung fu.

…In 1939 stichtte Funakoshi in Tokyo zijn Shotokan dojo en in 1949 werd de JKA (Japan Karate Association) opgericht met als voorzitter Saigo Kichinosuke, de kleinzoon van ‘last samurai’ en nationale held van Meiji Japan, Saigo Takamori. In heel Japan bleef de populariteit van het karate groeien, en vanaf 1958 begon Funakoshi’s JKA enkele van haar meest gekwalificeerde leraren naar Amerika, Europa en het Midden-Oosten te sturen, om er het karate te onderwijzen en dojo’s op te richten. Karate werd ook een ‘big hit’ buiten Japan. Het verspreidde zich wereldwijd en groeide uit tot een internationale krijgskunst.

De eerste Japanse JKA sensei die in 1965 naar Europe kwamen om hier het karate te onderwijzen waren Enoeda (1925-2003), Kanazawa (1931), Kase (1931-2004) en Shirai (1937). Later in 1966 kwam Miyazaki (1938-1993) naar Europa. Miyazaki is tot zijn dood JKA hoofdinstructeur van België en Nederland geweest. In 1993 komt Sawada (1952) naar België en wordt benoemd tot officieel JKA instructeur, nadat hij eerder tien jaar lang van 1975 tot 1985 in België assistent-instructeur is geweest. Ochi (1940) komt in 1970 naar Duitsland, hij volgt Kanazawa op. Ochi is hoofdinstructeur van Duitsland en voorzitter van JKA-Europa.

FAQ (Bron: official website JKA Japan)

What is the JKA? With members in over 100 countries, the Japan Karate Association (JKA), is the world’s largest and most prestigious karate organization. Recognized heir to the Shotokan Karate tradition it is the only legal karate entity officially approved by the Japanese government as an association of members for the promotion of karate. More importanty, the JKA is the preserver of the soul and the spirit of the art of kokufu-bunka karate–do, karate based on the ancient Japanese tradition of Bushido (the way of the samurai). Our mission is to promote the way of karate throughout the world, ensuring that it remains true to the philosophical precepts upon which it was founded. This has been our mission since the establishment of the JKA in 1949.

What sort of karate does the JKA teach? The JKA is the generally recognized heir to the Shotokan karate tradition as developed by Supreme Master Funakoshi Gichin, and teaches a specially refined form of Shotokan style karate.

What is the JKA’s philosophy of karate? At the JKA, karate is not a sport or a game of points; it is a way of life based on Bushido. In true karate, the body, mind and spirit –the whole person- must be developed simultaneously. Through intense practice, the physical and mental aspects of karate can be brought together. The result is natural, effortless action, and the confidence, humility, openness and peace only possible through perfect unity of body and mind. This is the core teaching of Zen, the basis of Bushido, and the cornerstone of the JKA’s karate philosophy.

What are the benefits of traditional karate training? Karate has tremendous benefits for body, mind and spirit. Physically, karate is good for the heart, strengthens bones, builds muscles, creates resilience, develops hand-eye coordination, and makes the body less susceptible to sickness and injury. Mentally, karate helps develop patience, discipline, perseverance, understanding and open-mindedness, as well as concentration and focus. Spiritually, karate builds confidence, develops self-control and increases calmness and peace.

Do I need to be in excellent physical shape to start karate? Not really. Since karate will gradually improve your fitness as you progress, your starting point is less important than the effort you put into it along the way. At the JKA, our traditional focus on the basics and on correct form make it easy for beginners to train together with experienced individuals yet still progress at their own level of fitness and expertise. If you are less fit, your progress at the start will simply be more moderate; as your fitness improves, so will the pace at which you advance.

How long does it take to learn karate? It’s really up to you. The more you practice, the more you will improve – for your entire life. There is no limit to mastering karate, no “final destination” at which you can arrive. There are benchmarks along the way however. In the JKA, you progress through a series of belt levels (9th to 1st Kyu). After that, you receive a black belt, and progress through another 9 degrees of black belt (1st to 10th Dan). At these higher levels, you will see that karate is not just something to be learned, but something to be lived. And that takes a lifetime.